!...يواشــكـــي

فقط سزاوار توام ؟

مخم گیج میرود اندکی شاید برای راه طولانیست که در پیش دارم

سه تی شرت یک شکل سه شلوارک جلف و سه عینک  ...ذوق کودکانه میلاد را دوست دارم

اما میترسم از تمام شدن سفرم...

بعد از آن چه کنم ؟فقط چند قدم تا دیروز  هایم فاصله گرفتم اما انگار تمام راه ها به یک جا ختم میشود فقط یک جا

عجیب آشفته ام شاید هم دلواپس...اما چیزی که زیبایش میکند همان حس غریب است که تا ته ترین عمق وجودم را قدری فقط قدری التیام میبخشد ...

هرگز ادعایی نداشتم ،ندارم و نخواهم داشت اما عجیب دلتنگم ...

دلتنگیهایم تمام دارایی من هستند

تمام دلخوشیم و تمام عذابهایم ...

 دیگر هیچ کجای دنیا امن نیست ...

و باز میترسم!

و همچنان به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام؟

پ ن:سیبی که از درخت می افتد

از نو به شاخه بر می گردد

اما

دیگر نمی شناسند

همدیگر را!!!

                                                                               می ثم

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱/۸ساعت ۱۱:٢۸ ‎ب.ظ توسط می سم نظرات () |